سلام وه چــــه بیــــهــــوده گـــذشــــت ... چـــه شتــابــان امــــا... چــه ســکوتی هــمه جا با مــن بــود چـــه غمـــی پــای بپــایم آمــــد ... و چـــه تنــهائی مــظلــومی بــود... هـــمه جـا دســـت بدستــم میـداد.. وچــــه بیهــــوده گـــــذشــت ... رفتـــم ...و رفتــن افســـرده مــــن... از ســـیاهی غـــمی کــرد گــریــز ... تـا به نــوری کــه به بـــاور میــدید... شمـــع حســرت زده قلبـــم را ... بتـــواند که فــــروزان ســـازد... همـــه جــا آتـــش بــودـ لیــک آن شعـــله که میـــخواست دلــم اینــــچنیـن شعـــله نبــــود... شـــعله ای بود که بــایـــد از عــــشق.... شمـــع این سینـــه و قلـــبم مـی شــد ... لیـــک دیــدم آتـــش ... در هــر آنجــــا رفتـــم ... که فقط آتـــش ســــوزانی بـــود ... که تنـــم را میســوخــــت... آتـــــش بــــی مهری ... آتــــش نامـــــردی... آتـــش ســــــوزانی ... لیک افروخــته در دست همین انســانها... وه چــه بیهوده گذشت ... گـــذر اینـــــــهمه را ه ... تا کــــه مـــن دریابــم ...
آیا موقع آن نرسیده رهبران جنبش سبز برای این همه بی عدالتی فراخوان اعتصاب سراسری بدهندآیا بازهم باید کشتارهای دهه شصت صورت بگیرد؟ منظور از این همه سکوت چیست؟ من نمیدانم؟ شما چطور؟ به امید پیروزی
انسانی فرهیخته ام .
شیفته آزادی ام و تاکید بر دفاع از حقوق بشر جزو برنامه های من است.
.......................................
درود بر تمامی هموطنان مبارز
این وبلاگ چهاردهمین وبلاگی است که پس از فیلتر شدن 13 وبلاگ قبلی ام ایجاد کرده ام و تنها برای زنده نگه داشتن یاد اکبر محمدی که در زندان اوین کشته شد نام وبلاگ را از رهروان راه کیانوش به رهروان راه اکبر.م تغییر دادم.
هدف من از وبلاگ نویسی ادامه دادن راه فعالین حقیقی سياسي و حقوق بشر است.
هرگز دست از مبارزه بر نخواهم داشت و تا زمانی که جان در بدن دارم، برای آزادی ایران تلاش خواهم کرد.
بیایید همه دست در دست هم،وطن عزیزمان را از دست این حکومت به ظاهر اسلامی و در باطن استبدادی نجات داده و برای آزادی تمام هموطنان سیاسیمان تلاش کنیم.
آدرس بعدی وبلاگ در صورت فیلتر شدن:
RahrovaneRaheAkbar-M15.blogspot.com
سارا شمس(سمیرا نصیری)
1 نظرات:
سلام
وه چــــه بیــــهــــوده گـــذشــــت ...
چـــه شتــابــان امــــا...
چــه ســکوتی هــمه جا با مــن بــود
چـــه غمـــی پــای بپــایم آمــــد ...
و چـــه تنــهائی مــظلــومی بــود...
هـــمه جـا دســـت بدستــم میـداد..
وچــــه بیهــــوده گـــــذشــت ...
رفتـــم ...و رفتــن افســـرده مــــن...
از ســـیاهی غـــمی کــرد گــریــز ...
تـا به نــوری کــه به بـــاور میــدید...
شمـــع حســرت زده قلبـــم را ...
بتـــواند که فــــروزان ســـازد...
همـــه جــا آتـــش بــودـ
لیــک آن شعـــله که میـــخواست دلــم
اینــــچنیـن شعـــله نبــــود...
شـــعله ای بود که بــایـــد از عــــشق....
شمـــع این سینـــه و قلـــبم مـی شــد ...
لیـــک دیــدم آتـــش ...
در هــر آنجــــا رفتـــم ...
که فقط آتـــش ســــوزانی بـــود ...
که تنـــم را میســوخــــت...
آتـــــش بــــی مهری ...
آتــــش نامـــــردی...
آتـــش ســــــوزانی ...
لیک افروخــته در دست همین انســانها...
وه چــه بیهوده گذشت ...
گـــذر اینـــــــهمه را ه ...
تا کــــه مـــن دریابــم ...
آیا موقع آن نرسیده رهبران جنبش سبز برای این همه بی عدالتی فراخوان اعتصاب سراسری بدهندآیا بازهم باید کشتارهای دهه شصت صورت بگیرد؟
منظور از این همه سکوت چیست؟
من نمیدانم؟
شما چطور؟
به امید پیروزی
ارسال یک نظر
نه بر حسين بلكه بايد بر مذهبي گريست كه عالمانش پاره شدن عكس مردگان را وقيح تر از دريده شدن سينه زندگان مي دانند!