آنقدر در خود فرو رفته و حیرانم که مطلب زیادی برای گفتن ندارم. وقتی دلت می شکند شکسته است دیگر. وقتی یادت می آید آن همه سختی و این آوارگی را از چه رو متحمل شدی، به کدامین سبب مجبور شدی عزیزانت را رها کنی، عزیزانی که گاه همان سوال داخل زندان برایت تکرار می شود که آیا دگر بار، بخت یاری خواهد کرد و فرصتی برای درآغوش کشیدنشان پیش خواهد آمد؟، وقتی ...، چه سود از این گفتن ها، چه سود از فریاد خودی بر خودی و شادی دل دشمن؟ مرا یارای این جنگ نیست، کوله بارم را بر می دارم و برای همیشه می روم. خدانگهدار کمیته ی گزارشگران حقوق بشر
از دست خویشتن فریاد
بیانیه جمعی از اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر
آن زمان که کاخی رفیع پس از سالها ایستادگی و سربلندی در برابر طوفان حوادث ، به دست ساکنان آن تخریب می شود، جز آهی از سر حسرت و اندوه چه میتوان کرد ؟ آنگاه که اراده اهریمن بر جانبازی پاک و اهورایی منادیان آزادی پیشی می گیرد جز افسوس چه می ماند؟ و وقتی در آسمان ، دروغ وزیدن می گیرد ، دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد؟
گفته ایم و بار دیگر تاکید می کنیم که "ادعای گزاف ارتباط کمیته گزارشگران حقوق بشر با دولت های خارجی یا گروه های سیاسی، مدت هاست که از بلندگوهای مختلف حکومتی از دادستان تهران گرفته تا خبرگزاری های دولتی و نظامی و از بازجویان اطلاعات گرفته تا راه زنان اینترنتی که در مرداب دروغ خود غوطه می خوردند،تکرار می شود. بر این کذب آشکار البته هیچ سند و مدرک معتبر و قابل اعتنایی ارائه نمی شود. وزارت اطلاعات از طریق به اصطلاح کارشناسان خود، چنین بازی سخیفی را به راه انداخته است تا بر گستردگی و عمق نقض سازمان یافته حقوق بشر سرپوش نهد. غافل از اینکه تکرار این مدعای بی بنیاد به واقع تبلیغی است برای گروه هایی که خود جایگاهی در افکار عمومی ایران ندارند. "**
گفته ایم و بار دیگر بر آن صحه می نهیم که "در این تردیدی نیست که وزارت اطلاعات با صرف هزینه های هنگفت از جیب مردم ایران، بطور قطع از استقلال کمیته گزارشگران حقوق بشر از همه احزاب و جریانهای سیاسی مطلع است، از همین روست که طرح یاوه ای چون ارتباط کمیته با سازمان مجاهدین خلق از سوی کارشناسان اطلاعات چیزی جز زمینه سازی برای حذف فیزیکی مجموعه ای خوشنام که از بدو تاسیس صرفا در عرصه حقوق بشر فعالیت کرده است، ارزیابی نمی شود. برای ما و همگی فعالان حقوق بشر دفاع از حقوق انسانی تک تک افراد، فارغ از گرایشات سیاسی، مذهبی، قومی و ... اصل بوده است و به صراحت نیز اعلام میداریم در کنار فعالیت در کلیه عرصه های حقوق بشر اعم از حقوق زنان، کودکان، کارگران، اقلیتهای قومی، مذهبی جنسی و ... از حقوق همه زندانیان سیاسی و عقیدتی بدون در نظر گرفتن گرایش آنان و حتی بدون در نظر گرفتن مجرم بودن یا نبودن آنان دفاع نموده و ذره ای از این آرمان انسانی عقب نشینی نخواهیم نمود. "**
گفته ایم و بار دیگر تکر می کنیم که "کمیته گزارشگران حقوق بشر نیز یکی از این مجموعه هاست که با تاکید بر اعتقاد و التزام به اعلامیه جهانی حقوق بشر خواستار اجرای آن در تمامی زوایای زندگی مردم ایران بوده و چنانکه بارها مورد تاکید قرار گرفته، مستقل بوده و به هیچ حزب و جناحی تعلق نداشته و فاقد ماهیت سیاسی است. این کمیته فعالیت خویش را در سال 84 آغاز کرده و با ارائه ی گزارش و همچنین آگاهی رسانی نسبت به تمامی افرادی که به نوعی حقوق انسانی آنها مورد تعدی و تجاوز قرار گرفته؛ اعم از زنان، کودکان، زندانیان، کارگران و ... و همچنین تلاش در جهت جلوگیری از نقض مستمر حقوق بشر از طریق تنویر افکار عمومی و استمداد از سایر نهادهای داخلی و نیز سازمانهای بین المللی حقوق بشر سعی در ایجاد بستری مناسب به منظور جلب توجه دستگاه حاکم نسبت به عواقب وخیم نقض حقوق اساسی شهروندان داشته است."**
اما غرض از تکر ار این پیش گفته ها نامه ای است که به قلم برخی اعضای تازه آزاد شده و عزیز کمیته گزارشگران حقوق بشر نگاشته شده و ناباورانه پیش چشم ماست. مقصود نه تخطئه عزیزانمان که تذکره مخاطبانمان است، تا به دیده اغماض بنگرند و عادلانه به قضاوت بنشینند که چرا و چگونه، آنچه مکروه دوستانمان و مقبول دشمنانمان است، رخ نموده است.
آنچه واقع شده از این قرار است که در تاریخ 23 اردیبهشت، اطلاعیه ای با نام "حقوق بشر، حقوق بشر است" در سایت کمیته گزارشگران حقوق بشر منتشر شده است. (با کد داخلی 9636 به تاریخ 23 اردیبهشت) اطلاعيه ای که از يک سو حاوی خطاهايی است املائی، انشايی و محتوايی که حکايت از تعجيل نويسنده در انتشار آن دارد (اين خطاها از ديد ناظران آگاه البته پوشيده نيست) و از سوی ديگر در تقابل آشکار است با عملکرد کميته گزارشگران حقوق بشر در سالهای اخير.
اما با کمال تعجب در 25 اردیبهشت ماه و پس از انتشار انزجارنامه در سایت کمیته، نامه ای در پیشگاه برخی سایتها مشاهده شد که در آن علاوه بر باز نشر انزجارنامه، در بخش پایانی آن برخی از اعضای تبعیدی کمیته به "ناجوانمردی" و "نفی حقوق فردی" و "عدم رعایت اصول کار تشکیلاتی" متهم شده و چنان القاء شده است که گویا سایر اعضای کمیته که نامشان در ذیل آن اطلاعیه نیامده، مشول ادعاهای گزاف بازجویان اطلاعات و رسانه های دولتی – نظامی مبنی بر ارتباط با سازمان مجاهدین خلق، هستند. کذب محض یاوه سرایی بازجویان و رسانه های وابسته به آنان البته روشن و واضح بوده و مکررا از سوی کمیته گزارشگران حقوق بشر، چنانکه در بالا آمده است، مورد تاکید قرار گرفته است. اما همانطور که ما بر استقلال تام خود بارها تاکید کرده ایم، بر فعالیت غیر سیاسی خود نیز پای فشرده و سعی بر آن داشته ایم که از موضعی صرفا حقوق بشری موارد نقض حقوق بشر را گزارش کرده و از در غلتیدن در گرداب موضع گیری سیاسی له، یا علیه گروههای سیاسی بپرهیزیم.
همواره بر این باور بوده ایم که نوشتن "انزجار نامه" نه کاری حقوق بشری بلکه فعلی سیاسی است و لذا دامان کمیته را از این آلایش مبرا خواسته ایم. علاوه بر این بدیهی است که پای نهادن در این وادی از سوی اعضای خارج از زندان، فشار اطلاعات برای فراتر رفتن از اینگونه اعترافات را نه تنها برای اعضای بیرون از زندان، که بیشتر و پیشتر از آن برای اعضای دربند کمیته، افزایش خواهد داد.
قصد ما نه بر آفتاب افکندن مسائل داخلی کمیته که صرفا اشاره به واقعیتی است که در محکمه افکار عمومی، به کار کشف حقیقت می آید. پس از آنکه از سوی برخی از اعضای تازه آزاد شده کمیته و نه همه آنها، پیشنهادی بر نوشتن انزجار نامه مطرح گردید، متنی ارائه شد بی شباهت به اطلاعیه ای حقوق بشری و معارض با مرامنامه و موازین مورد قبول کمیته. طبیعی است که اکثریت اعضا با انتشار چنان متنی به دلایل مذکور مخالفت نمودند. اما با کمال تاسف و علیرغم خواست اکثریت اعضا متن دیگری که کماکان با رویه کمیته در تعارض بود، بدون هماهنگی در سایت کمیته منتشر شد (با کد داخلی 9594 به تاریخ 19 اردیبهشت).
این متن به دلیل عدم کفایت مذاکرات داخلی موقتا از حال انتشار خارج گردید. متعاقب آن، بخشی از اعضای کمیته، از جمله چند تن که بنا به تهدیدات بالفعل از کشور خارج شده اند، به دلیل مخالفت با انتشار چنین انزجار نامه هایی و از آن رو که چنین حرکتی را در تقابل آشکار با موقعیت حقوق بشری کمیته می دانستند، و به علت پافشاری سوال برانگیز نویسندگان نامه بر انتشار متن، از فعالیت در کمیته کناره گیری کردند. آنچه در 23 اردیبهشت دوباره و تحت نام "حقوق بشر، حقوق بشر است" با تغییراتی اندک و توسط یکی از امضا کنندگان آن در سایت کمیته منتشر گردید، پس از این کناره گیری بوده است.
شکی نیست که عموم آگاهان از آن سموم که بر طرف بوستان کمیته گذشته مطلعند و همین اطلاع است که ما را به درک شرایط پیش آمده از سوی مخاطبان سایت امیدوار می کند. مطمئنا تعجیل نویسندگان و منتشر کنندگان انزجارنامه بر انتشار این متن غیر حقوق بشری، که حتی در اعلام سال تاسیس کمیته خطا کرده است، کاملا قابل فهم بوده و نیازی به موشکافی ندارد. آنچه موجب تاسف است، برخورد غیر اخلاقی نویسندگان نامه با مخالفین و متهم کردن خلاف واقع آنان است.
از نظر نگارندگان نامه حاضر، ادامه این موضعگیری ها جز ضربه به فعالیت حقوق بشری و از این رهگذر خوشنودی ناقضان آن چیزی در پی نخواهد داشت. ازین رو ضمن پوزش از نگاشتن همین چند کلام، این گفتگوی دل آزار را همینجا خاتمه یافته تلقی کرده و قویا از ادامه آن اجتناب خواهیم نمود. به امید آنکه پرچم گزارشگری خالصانه و صادقانه حقوق بشری همواره برافراشته و در اهتزاز ماند. آرزوی ما این است که رفقای دربندمان، شیوا نظرآهاری و کوهیار گودرزی هر چه زودتر از بند برهند. بی تردید نسیم آزادی دیر یا زود بر این دیار محنت زده خواهد وزید.
سعید حبیبی
پریسا کاکایی
حسام میثاقی
سپهر عاطفی
کیانوش سنجری
پروانه وحید منش
آیدا سعادت
نیلوفر گلکار
نوید خانجانی
صبا واصفی
علی کلایی
** آنچه در گیومه آمده عینا از بیانیه های کمیته در تاریخهای نهم بهمن و بیست و ششم اسفند نقل شده است.
پستها
0 نظرات:
ارسال یک نظر
نه بر حسين بلكه بايد بر مذهبي گريست كه عالمانش پاره شدن عكس مردگان را وقيح تر از دريده شدن سينه زندگان مي دانند!